Op weg naar Ancona

Op donderdag 7 juli vertrekken we 's avonds met onze camper. We moeten maandag 11 juli in Ancona zijn. Maar we kiezen voor de rustige reisroute want geloof het of niet de reis start vanaf het moment dat we in ons mobieltje stappen. Via Lille en Reims rijden we voorbij Epernay. Op dat moment begint het te gieten, het is zo erg dat we beslissen om eventje voorbij St.-Dizier te stoppen. Net voor het kleine dorpje Ligny-en-Barrois zien we een groot verwelkomingsplakkaat waarop een mobieltje staat. We rijden af - het wordt echt te gevaarlijk om te rijden. Water valt met bakken uit de lucht. In het dorpje is inderdaad een prachtige parkeerplaats en serviceplaats voor mobilhomes aangelegd. Jammer dat het zo hard regent. We maken nog een korte avondwandeling - met paraplu weliswaar- in het charmante dorpje. Nico heeft al de bakker ontdekt waar hij morgenochtend lekker brood kan halen. Langzaam stopt de regen en zo gaan we een rustige nacht tegemoet.

De volgende ochtend staan we vroeg op. De dag start zoals elke vakantiedag start: met een vers gebakken baquet en heerlijk ruikende koffie. We beslissen om er toch geen al te uitgebreid ontbijt van te namen en vertrekken vlug. Vandaag moeten we zeker Col du Bussang want morgen wordt deze afgesloten voor de Tour de France. De Col du Bussang is echt een makkie en vergt bijzonder weinig van onze 12 jaar oude mobiel. De tour de france-gekte is hier ondertussen toegeslaan overal staan plakkaten. Jammer dat we niet eventjes kunnen blijven en van deze gekte kunnen meegenieten. Twee jaar geleden waren in Bayonne toen de tour daar arriveerde. Het is best een leuke bedoening om dit mee te maken. Maar wij rijden dus door. We willen graag in Zwitserland geraken.

Voorbij Mulhouse breekt de zon door de wolken, na de uren van regen en grijze wolken doet het deugd om de zon te voelen stralen. Het is middag wanneer we aan de Zwitserse grens staan. In amper twee minuten hebben we onze sticker en staan we aan te schuiven in een file. Er zijn werken in Basel - wanneer zijn er daar eigenlijk geen werken - dus schuiven we geduldig aan. Het duurt helemaal niet zo lang. Al gauw wordt ons het euvel duidelijk. We moeten een kruispunt over die met lichten is geregeld. Maar éénmaal voorbij deze lichten loopt alles vlot. Ik vraag aan Nico wanneer de bergen komen. Nico is gans zijn jonge leven naar Zwitserland getrokken en hij schiet in een bulderlach want het herinnerde hem aan zijn ongeduld wanneer ze Zwitserland binnenreden. Wacht maar tot je de Pilatus gezien hebt, pas daarna komen de bergen. Daarmee is mijn mond alvast gesnoerd. Wanneer we aan het vierwoudstedenmeer komen staat de Pilatus ons inderdaad toe te lachen. Op internet heb ik gelezen over een leuke camperplaats aan het vierwoudstedenmeer, in het stadje Buochs. Het is nog maar twee uur maar de zon schijnt dus beslissen we om te stoppen en te genieten van dit mooie landschap. We rijden het stadje Buochs verscheidene keren door maar vinden niet echt dé camperplaats. We parkeren aan de ferrydienst. Op dat moment begint het de donderen en wordt het inktzwart. Ja van wandelen komt nu niets in huis. We beslissen om iets te eten, Nico wil wat rusten - ik vraag mij af hoe hij dat gaat doen terwijl de wolken hier boven ons openscheuren en de donder als een domino rond de bergen dendert. Na 1 uur zie ik het aan Nico zijn ogen. Hij wil verder. We zijn op amper 50 km van de Gotthardtunnel. We beslissen vrij vlug om door te rijden. In deze regen kunnen we toch niets doen. Aan de Gotthard is er een kleine file. Maar na 30 minuutjes aanschuiven rijden we er door. Verkeerslichten proberen de drukte wat te filteren. Maar de afsproken 150 meter tussen auto's merk ik toch niet veel van. We rijden heel rustig. Sommigen hadden ons bang gemaakt voor de tunnel. Maar het is helemaal niet angstaanjagend. Er zijn voldoende uitwijkmogelijkheden. De radio houdt je op de hoogte van problemen en de afstand staat elke 100 meter aangeduid. Wanneer we de Gotthard door zijn, schijnt de zon in al zijn glorie. Als dat geen verrassing is. We rijden tot in Locarno aan de Lago Maggiori. Ook nu hebben we een camperplaatsje in onze boek staan. We vinden het vrij vlug. Probleem: er staat een parkeerautomaat die enkel zwitserse franken slikt. Ja dat waren we vergeten er zijn nog steeds een aantal landen waar de euro niet bestaat. Wat nu? Er zit niets anders op dan een geldautomaat te zoeken. Niet zo evident om in een onbekende stad met een 3 ton wegend ding te manouvreren. We vinden eentje, nico parkeert op een plaats die mij niet echt aangewezen lijkt. Maar no worries mate. Ik loop vlug naar de automaat en haal natuurlijk een briefje eruit. Probleem: parkeerautomaat slikt alleen munten. Vlug een winkel zoeken om te wisselen. Welke taal moet ik nu spreken? Italiaans? Frans? Duits of Engels? Och ik maak er een mix van alles van : ze zullen mij wel begrijpen. Gelukkig werkt de SMOG (spreken met ondersteuning van gebaren) niet alleen bij personen met een handicap. Vlug terug lopen naar de camper en nu in een stad met éénrichtingsverkeerd terug onze weg naar de camperplaats vinden. Ik geloof dat ik nu begrijp waarom de toeristen Brugge af en toe vervloeken.

Gelukkig hebben zowel Nico als ik een goed oriënteringsvermogen waardoor we vlug de plaats terugvinden. We parkeren ons op het grasveld en betalen ons ticket. Yes! het werkt. De zon blijft schijnen - na alle regen van de afgelopen dagen is dat werkelijk heerlijk. Stoeltjes uithalen, apertiefje klaarmaken, wijnflesje opentrekken en genieten. Het valt ons op dat er zoveel skaters rondlopen. Werkelijk met honderden passeren ze voor onze camper, steeds in ploegjes. We besluiten om een avondwandeling te maken door Locarno. Het is een echt charmant stadje - zo Italiaans- er staan zowaar palmbomen. Ik ben aan de lago maggiori geweest toen ik 6 jaar oud was. Mijn vraagt in haar sms'je of ik het nog herken. Natuurlijk herken ik het niet meer, het is 30 jaar geleden. Ondertussen zijn we te weten gekomen dat alle sportieveling hier met duizende zijn toegestroomd voor de heptalon. Juist door deze sportieve gebeurtenis hangt een er bijzonder dynamische sfeer in Locarno.

We genieten van de bergen en de avond en vallen vlug in slaap.